Ervaringen

Ervaringen

Benieuwd naar ervaringen met Rose? Lees hier de verhalen van anderen. 

Irene & Michael

Met een buik als een meloen liep ik het ziekenhuis binnen. Acht uur later hadden we een mooie, lieve baby in onze armen. Bij wat er daartussen gebeurde heeft Rose ons fantastisch geholpen. Zij offerde zomaar een dag van haar vakantie op om ons last-minute bij te staan. Daar hadden we helemaal niet op gerekend! Maar wat was het fijn om in de kille omgeving van het ziekenhuis een vertrouwd gezicht te zien.

Rose zorgde voor humor en gezelligheid. Ze voelde het aan wanneer we wat ruimte nodig hadden. En ze stond voor ons klaar toen het er écht om spande. Rose heeft een speciaal plekje in ons hart!

Sophie

Doordat Rose veel ervaring uit de praktijk had, kon ze mij goed helpen met mijn geboorteplan. Ze luisterde aandachtig naar mijn wensen en is ook mee geweest naar de verloskundige.  Toen ik bijna 38 weken zwanger was, werd ik gestript in het ziekenhuis, ook hierbij was Rose aanwezig.  

Op de zaterdag dat ik ingeleid zou worden, begroette ik Rose om 8:00 in het Haga-ziekenhuis. Met veel moeite werden mijn vliezen gebroken en toen bleek ik al op 5 cm te zitten! Het breken van de vliezen ging niet gemakkelijk, maar gelukkig zorgde Rose ervoor dat ik goed op mijn ademhaling lette. Daarna was het wachten. Ik heb met Rose over de afdeling gelopen, maar er gebeurde weinig. Tot dat ik net weer in mijn kamer was, stond ik ineens in een grote plas water! We moesten erg lachen, Rose stelde voor dat ik nog even lekker zou gaan douchen en ondertussen werd de kamer schoongemaakt. De weeën kwamen rustig op gang en tussen de weeën door, voelde ik me goed en kon ik nog lachen. Ook toen de weeën sneller kwamen, hielp Rose me hier goed doorheen.

Op een gegeven moment kon ik niet meer lachen en gaf ik huilend aan dat ik pijnstillers wilde. In één van de voorbereidende gesprekken had ik met Rose afgesproken dat ik ‘remifentanil’ wilde gebruiken als ik het echt niet meer zag zitten. De verloskundige voelde snel tussen twee weeën door en zei dat ik al 8 cm ontsluiting had. Rose had me verteld dat dat het uur van de wanhoop was, dus besloot ik door te zetten zonder pijnstilling.

Daarna ging het ineens snel. Een half uur later had ik volledige ontsluiting, 10 cm, het ging nu echt gebeuren! Ik nam een hap lucht en perste zo hard en zo lang als ik kon en Rose moedigde me aan. Ook depte ze mijn gezicht met een nat washandje. Na een uur raakte ik erg uitgeput. Rose gaf mij een slokje appelsap,  ik perste nog één keer en toen voelde ik mijn baby eruit komen.

“Ja, pak haar maar,” hoorde ik Rose naast me zeggen. Ik stak mijn armen uit, pakte haar vast en legde haar snel op mijn borst. “Welkom op de wereld”, zei ik terwijl ik verliefd naar de perfecte baby op mijn borst keek. 

Toen Rose op kraambezoek kwam, vertelde ze dat het zo druk was in het ziekenhuis; ik heb daar niks van meegekregen. Ik heb nooit op een knop hoeven drukken, want Rose was constant bij me en was er ook echt voor mij. Tijdens de zwangerschap voelde me af en toe enkel een ‘vat’ voor de baby, maar Rose zag me ook echt als persoon. Ik ben haar ontzettend dankbaar en toen ze wegging zei ik nog: “de volgende keer wil ik jou er weer bij hebben!”